هر وقت خیلی کسل و بی‌حوصله بودم، می‌رفتم سراغش ... هر وقت از شادی در پوست خودم نمی‌گنجیدم، می‌رفتم سراغش ... نزدیک زمان امتحان یا ارائه درس‌هایم که استرس می‌گرفتم، می‌رفتم سراغش ... هر وقت دلم گرفته بود و غم عالم روی سرم خراب شده بود، می‌رفتم سراغش ... حتی هر وقت از عصبانیت در حال انفجار بودم و دود از گوش‌هایم بیرون می‌زد، باز هم می‌رفتم سراغش ... نه اینکه فکر کنی وقتی می‌رفتم سراغش مشکلاتم حل می‌شد ها ... نه، فقط فراموش می‌کردم غمگینم، شادم، مضطربم، کسلم یا عصبانی ... یکهو در عرض چند دقیقه همه حس‌هایم ناپدید می‌شد.